Opinie

"Mijn naam is niet Hey Sexy"

Er gaat nauwelijks een dag voorbij zonder dat Yasmine Schillebeeckx (24) wordt achternagefloten of -geroepen. De jonge blogster kroop naar aanleiding van Internationale Vrouwendag in haar pen, om het fenomeen van 'cat calling' een halt toe te roepen. "Ik wil zowel vrouwen als mannen raken", schreef ze toen ze ons haar persoonlijke blogpost mailde. "Ik wil vrouwen het gevoel en de geruststelling geven dat ze hierin niet alleen staan. Ik wil mannen aan het nadenken zetten en doen beseffen dat een vluchtige opmerking niet altijd onschuldig is."

2 "Guess what, mannen?", zo schrijft Yasmine. "Ik kleed me niet voor jullie. Ik maak me niet op voor jullie." ©Thinkstock
Yasmine Schillebeeckx ©RV
Share

Ik ben meer dan blonde haren en een paar borsten op een stel lange benen.

Yasmine Schillebeeckx

Eergisteren gebeurde het weer. Het was donderdagochtend en ik had 1,5u in de file gestaan. Typisch Brussel. Ik parkeerde me snel en haastte me te voet de laatste 50 meter naar kantoor. De kou was ijzig en ik sloeg mijn sjaal nogmaals om mijn hals. Mijn ogen waren strak naar beneden gericht en in mijn hoofd doorliep ik het lijstje van dingen die ik meteen moest doen wanneer ik achter mijn computer zat. En toen stonden ze daar plotseling. Drie mannen, in fluo-oranje overalls, de paar bomen voor ons kantoor aan het opknappen, ongetwijfeld voor de lente die voor de deur staat.

Zo plots was het niet. Ik had ze vanuit mijn ooghoek al waargenomen toen ik met mijn auto de hoek om kwam. Ik versnelde mijn pas nog een beetje, niet omdat het zo koud was, maar omdat ik wist wat er zou komen. Even keek ik naar beneden om mezelf eraan te herinneren welke outfit ik aan had. Mijn favoriete leggings die mijn lange benen benadrukken, een paar platte enkellaarzen en een lange winterjas die tot aan mijn knieën reikte. Casual.

"Kom op," zei ik tegen mezelf, "geen vooroordelen. Misschien zijn het wel vriendelijke, respectvolle mannen. Ga niet altijd van het slechtste uit." En dat deed ik. Geen vooroordelen. Kin vooruit, schouders naar achteren, borsten naar voor. Klaar om de werkmannen een glimlach en een "bonjour" toe te werpen als onze blikken elkaar zouden kruisen. Klaar voor een nieuwe dag zonder vooroordelen.

Maar dat gebeurde niet. Mijn vooroordelen bleken, zoals bijna altijd, te kloppen. Toen ik het groepje mannen naderde - want ze stonden op 3 meter van de trap naar de voordeur - zag ik hen opkijken. De ene elleboogde de andere man, enzovoort, tot ze mij alledrie in hun vizier hadden. Snel rende ik de trappen op, want na 24 jaar vrouw zijn in dit land wist ik wel wat er zou komen. Zodra ik de mannen mijn rug had toegekeerd, zag ik in de reflecterende voordeur van het gebouw wat er gebeurde. Ik stapte extra traag het gebouw binnen om goed te kunnen observeren wat er achter me aan de hand was. En wat ik zag, was exact wat ik verwacht had vanaf het moment dat ik in mijn auto de hoek om reed en deze mannen voor de eerste keer zag.

Share

Eén voor één knikten ze in mijn richting en wezen ze naar mij. Ze schreeuwden voor mij onverstaanbare opmerkingen naar elkaar, maar uit hun intonatie kon ik maar al te goed opmaken dat ze ongepaste, vieze opmerkingen over mijn lichaam maakten

Dagelijks

Share

Het gebeurde ontelbare keren dat tijdens het uitgaan mannen me aanklampen en ongevraagd tegen me aan begonnen te dansen

Yasmine Schillebeeckx

De mannen waren gestopt met werken. Ze waren bij elkaar gaan staan en staarden me (of mijn achterkant) aan. Mijn achterkant die niet meer was dan een in een sjaal gewikkeld hoofd, een lange jas, en een stel benen dat vanaf de knie zichtbaar was. Eén voor één knikten ze in mijn richting en wezen ze naar mij. Ze schreeuwden voor mij onverstaanbare opmerkingen naar elkaar, maar uit hun intonatie kon ik maar al te goed opmaken dat ze ongepaste, vieze opmerkingen over mijn lichaam maakten. Ze knikten goedkeurend terwijl ik het gebouw binnen liep en de deur achter woedend achter me dichttrok. En pas toen voelde ik me weer veilig. Veilig in een afgesloten ruimte waar hun vieze blikken me niet konden bereiken. Waar mijn lichaam weer
aanvoelde als het mijne, en niet als publieke eigendom van alle mannen die ik op straat passeer.

Achter de bescherming van het geblindeerde glas in de gang van het gebouw stak ik mijn middenvinger naar de drie mannen op en zei heel luid "fuck you." Iets wat ik op het moment zelf nooit zou durven doen. Want hoewel voorvallen als deze bijna dagelijks voorkomen en me keer op keer bozer maken, ben ik er nog niet in geslaagd een gepaste repliek te verzinnen. Vaak is mijn woede zo verblindend dat ik niet eens met een gevatte opmerking kan bedenken.

Dagelijks? Ja, dagelijks. Die ene keer dat ik een mooi jurkje had aangetrokken en ik in de luchthaven zat te wachten op mijn vriend die een maand was weggeweest, toen er een man naast me kwam zitten die me ongevraagd begon uit te vragen over mijn liefdesleven. Na een beleefd "ik zit hier gewoon te wachten op mijn vriend, laat me alsjeblieft met rust" werd hij boos want ik was "ontzettend arrogant." Die ene keer dat ik tijdens een hete zomer in een tanktop over de weide van Pukkelpop liep en een bende jonge ventjes oorverdovend luid "DIKKE TETTEN!" riep toen ze mij zagen. Die ene keer dat ik op een mooie zomerdag door de stad liep en een 40-jarige man me kruiste en met een suggestieve blik zei "hey sexy lady, ben je vrijgezel?" De ontelbare keren dat tijdens het uitgaan mannen me aanklampen en ongevraagd tegen me aan beginnen dansen, om vervolgens een tirade af te steken over mijn arrogantie als ik hen beleefd zeg dat ik geen interesse heb.

Tien keer nadenken

Het zijn mannen als deze die je als vrouw het gevoel geven dat je lichaam aan hen toebehoort. Dat jij als vrouw alleen op de aarde gezet bent om er mooi uit te zien. Dat je bloedeigen lichaam altijd onderworpen zal zijn aan de mening en de blikken van mannen. Van onbekende mannen.

Onbekende mannen die je tijdens een warme zomerdag, als je na héél lang twijfelen een kort zomerjurkje hebt aangetrokken, onbeschaamd aanstaren en achter je rug of - erger nog - in je gezicht ongevraagde opmerkingen gooien over je benen, billen of borsten. Onbekende mannen die je zeggen dat "je er veel mooier uit zou zien als je glimlacht." Onbekende mannen die verontwaardigd reageren als je duidelijk maakt dat je niet gediend bent van hun vunzige opmerkingen, want "ik mag toch een complimentje geven?" Onbekende mannen die duidelijk maken dat je geen enkel kledingstuk - of het nu een paar leggings of een doodnormale jeans of een strak jurkje is - kan aandoen zonder opmerkingen uit te lokken. Onbekende mannen die je het gevoel geven dat je lichaam publieke eigendom is. Onbekende mannen die je het gevoel geven dat je deze constante vloed van blikken, opmerkingen en "complimenten" als vrouw maar moet aanvaarden. Dat je ze uitlokt. Met je korte rok, met je blote benen, met je diepe decolleté.

Well, guess what, mannen? Ik kleed me niet voor jullie. Ik maak me niet op voor jullie. Ik glimlach niet voor jullie. Ik ben niet op deze wereld gezet om het onderwerp te zijn van jullie vunzige blikken en ongepaste opmerkingen. Want, beste mannen, iedere onbeschaamde blik die je op mijn decolleté gooit, iedere keer dat je me kruist op het voetpad en "hey sexy, heb jij een vriendje?" zegt, iedere keer dat je me nafluit als een hond, iedere keer dat ik in een jurk en panty's over straat loop en je blik onbeschaamd zie afdwalen naar mijn benen terwijl je grijnst en je vriend aanport - iedere keer dat je mijn lichaam behandelt als een levenloos lustobject heeft ervoor gezorgd dat ik nu tien keer nadenk voor ik 's ochtends een outfit uitkies. Het heeft ervoor gezorgd dat ik mijn lange benen en welgevormd lichaam, waar ik doorgaans zo trots op ben, zie als een hindernis die me te veel ongewilde aandacht oplevert. Dat ik mezelf voor ik het huis verlaat in de spiegel bestudeer en toch nog een sjaal over mijn hals gooi nadat ik 5 minuten geleden had besloten een diepe V-hals te dragen. Dat ik mijn blik op het voetpad richt als ik over straat loop, want ik wil die vunzige blikken niet zien. Maar het meeste van alles heeft het ervoor gezorgd dat ik als vrouw het gevoel heb dat ik niet langer de eigenares van mijn eigen lichaam ben. Want ik ben meer dan blonde haren en een paar borsten op een stel lange benen.

En mijn naam is niet "hey sexy."

Dit opiniestuk verscheen eerder op The Spectacular Reality, de blog van Yasmine Schillebeeckx.