Binnenland

PVDA toont radicaal kantje op communistisch congres in Brussel

1 Peter Mertens. ©BELGA

Voorzitter Peter Mertens toont graag een nieuwe Partij van de Arbeid (PVDA), die aanleunt bij meer gematigde linkse partijen. Toch organiseerden zijn naaste medewerkers het voorbije weekend een International Communist Seminar in Brussel. Een evenement dat onder de radar wordt gehouden, maar waar hamer en sikkel nooit ver weg zijn.

 
Volgens sommigen is dit eindeloos gepalaver, maar de strijd moet gecoördineerd blijven. Samen beginnen we onze revolutie
Hassan Khallil, communistische partij Libanon

Uitgerekend in de Washingtonstraat, pal naast de chique Louizalaan, ontvangt de PVDA elk jaar een honderdtal geestesverwanten. Al zijn dat niet de salonfähige linksen waar partijvoorzitter Peter Mertens zich aan spiegelt. De gematigde Nederlandse SP, het Duitse Die Linke en Franse Front de Gauche blijven weg. Wel in de zaal: partijen die nog kibbelen over het verschil tussen een maoïst, een leninist en een marxist. De dogmatische hardliners, zeg maar.

Vreemd, want Mertens wil niets weten van zo'n wereldvreemde houding. Hij herhaalt in alle interviews dat hij "concrete projecten en strijdpunten" wil voor PVDA. Een onderonsje met het Griekse KKE, een besproken Stalinistische organisatie, past niet echt in dat verhaal.

Blokkade van Cuba
Voor een buitenstaander lijkt het International Communist Seminar bijna een geheim conclaaf. Op de website staat slechts de hoogst nodige informatie. Eén telefoonnummer, that's it. Alleen de 'ingewijden' kennen het adres en de genodigdenlijst. Ook de planning en de gespreksonderwerpen blijven strikt vertrouwelijk. Nieuwsgierige media worden kordaat aan de deur gezet.

"Het is een interne vergadering", reageert Bouwdewijn Deckers. Hij staat in voor de buitenlandse relaties van de PVDA en organiseert het evenement. "We overleggen met andere communistische partijen. Er worden nooit knopen doorgehakt. Hoogstens kiezen we een paar gemeenschappelijke standpunten. Bijvoorbeeld tegen de blokkade van Cuba."

Volgens Deckers is het geen verbroedering van de rode revolutionairtjes. "Het komt geregeld tot een confrontatie. De PVDA is het zeker niet eens met wat alle partijen vertellen. Maar we zullen het debat altijd aangaan."

Hassan Khallil, de ondervoorzitter van de Communistische Partij van Libanon en de auteur van een boekenreeks over de 'marxistische dialectiek', is een vaste klant. Net zoals zijn collega's uit onder meer Afghanistan, Congo, Iran, Rusland, Turkije en Vietnam. Noord-Korea stuurt dit jaar geen afgevaardigden, in 2011 wel. Alles samen zakken er een zestigtal partijen uit alle windhoeken af naar Brussel. Hamer en sikkel zijn nooit veraf. Woorden als klassenstrijd, proletariaat en kameraad ook niet.

Betere wereld
"Mijn partij komt voor de tiende keer", zegt Khallil. "Elke delegatie geeft een toespraak over de situatie van de arbeiders en de volkeren in zijn land. Daarna debatteren we. Dat kan wel even duren. Volgens sommigen is het eindeloos gepalaver. Maar de strijd moet gecoördineerd blijven. Samen beginnen we onze revolutie."

Zijn kameraden vallen bij. "We leggen contacten, maken afspraken en bespreken acties", vertelt Yamila Pita, een bestuurslid van Fidel Castro's partij. "De communisten zijn tot grote dingen in staat. Kijk naar Cuba. Europeanen bestempelen mijn land als een dictatuur. Maar we hebben de laagste kindersterfte, de beste gezondheidszorg en 64 universiteiten. Een betere wereld, dat kan ook in België."